رفت

بهار زندگانی آمد و رفت

شور و شوق جوانی آمد و رفت

قول باران و نفس تازه پوچ بود

خورشید امید غروب کرد و رفت

زمزمهٔ طبیعتم را کس نشنید

ساکت و خاموش قصّه گو قصّه نگفت و رفت

شکوفه نشکفت و جوانه بخشکید به درخت

!!!بهار رویایی بود که آمد و رفت

Bahar

دل‌ خسته‌ام را نفس تازه، بهار
 این مسافر پر گرد و غبار را در و دروازه، بهار

 آغازی دگر، فرصتی برای زنده بودن
 زنده‌ام، دلم پر جوانه چون بهار

 سردی و تاریکی‌ زمستان دگر خاطره ایست
 با آغوش باز، میروم سوی بهار

The ROAD!

The road twisted and turned;

we tumbled,

and oh, how we learned...!

Far too grave, the price we paid;

with our tears,

this road, we paved!

Despite it all, the road stands still;

and we are to travel it,

helpless, or at will.

My words, they still ring true;

no one can deny them,

not even I,

and nor can you!

A lesson

Ironic is this life...

For it gives, only to be amused when it takes away!

I had to stand on the peak of abundance, 

to learn how poor I really was!!!

تو

من مستم و جان بر باده عشقت سپرده‌ام

می‌ تویی، ساقی‌ باده به دست تویی

سارق این قلب آشفته تویی

چه بیدار و چه خفته، مقصود تویی

شب تویی، روز تویی

تو شمس و تو قمر، نور این دیده تویی

نیاز تویی، حسرت تویی

راه تویی، مقصد تویی

چه کنم؟ جز تو پاسخی نیست

بیماری تویی و درمان تویی

راز تویی، رمز تویی

کلید این معمّا تویی

ابر تویی، باران تویی

!یگانه‌ای ، آغاز بی‌ پایان تویی

در این میانه از خود بیخودم

!!!جز تو دگر نیست و هر آنچه هست تویی

تو ببخش

دیدار تو یگانه نور امید

بی‌صبری و هیجانم را تو ببخش

من در عشق تو مستم و خراب

از خود بیخودم، مستییم را تو ببخش

در جدال زندگانی دل‌ به تو باختم و بس

این شکستم را در این جدال تو ببخش

چشم از تو برداشتن در قدرتم نیست

این نگاه خیره و پر نیازم را تو ببخش

اگر لحظه‌ای از تو دزدیدم گه و گاه

این جسارت را ز من تو ببخش

جز عشق به تو گناه من نبودست هیچ

عاشقی بر من دل‌ باخته را تو ببخش

...

Last Kiss!

No one knows, and I don’t know why

how you came, and why you left

The cruel hand of destiny is never shy

When the window of my dreams is shut,

and the road to my destiny cleft

There is a time when tears dry

With the folding scream choking in my throat,

our last kiss is all that I have left!!!

...

قضاوت

باور کن مرا

فریاد بی‌ صدا ناله‌ای بیش نیست

آنچه از برون تیشه بر ریشه ات میزند
جز سراب و تخیلی‌ بیش نیست

قاضی تویی

محکوم تویی

اسیر و زندانبان

 ...تویی

پچ پچ دیگران ریگ در کفش تو نیست

،آن نیشتری که قلبت ریشه می‌کند

!...تویی

مجوی در برون آرامش و زیبایی

،بنگر به خود

!!!که زیبا تر از زیبا تویی

    

پوست بر پوست

نگاهت عریانم کرد و به دل‌ نشست

بر دفتر زندگی‌ام، نامت نوشت و پس ببست

سارقی بودی که دل‌ ز من برد و سپس

حبس کرد مرا چون پرنده‌ای تنها در قفس

عشق به تو کورم کرد و دیوانه و مست

خواستنت، جسارتی که با من بود و هست

با نخستین بوسه گرفتی‌ تو ز من جان و نفس

عاقبتم دیوانگی، ویرانگی؛ همین و بس!!!

تو شراب و من معشوق مستی با تو بودنم

تو رفتی‌ و من هنوز غرق در وحشت چشم گشودنم

عاشقی، یگانه گناه من دل‌ شکسته بود

فریاد میزدم در سکوت، اما لبانم بسته بود

پوست بر پوست، روح در روح

تویی، یگانه درمان این دل‌ مجروح

پوست بر پوست، ،روح در روح

...تویی، یگانه درمان این دل‌ مجروح

...

آنکه پنهانست ولی‌ پیداست

ببر آن رشته را که اسیر گذشته‌ات می‌کند

بنوش فردا را که اگر نه آن هم می‌گذرد

گذشته را دفن کردن کار آسانی نیست

بدون ابر گریان هیچگاه بارانی نیست

کتابی‌ را که خوانده ای‌ مرور کردن خیانت به فرداست

ببند جلدش تو امروز،

!!!بجوی آنکه پنهانست ولی‌ پیداست

غروب ارغوانی

در سکوت خاطراتم

میگریزم از بی‌ تو بودن

گوشه‌ای تاریک نشسته‌ام تنها

می‌ستیزم با جدایی در این شبها

باده بر لب

حسرت با تو بودن در دل‌ دارم

تو رفتی‌ و من

از سکوتی که به جا می‌گذاری بیزارم

تو مقصدی، تو دلیلی‌، تو دردی و درمانی

بوسهٔ تو نوشدارو و من سخت بیمارم

هنوز میشنوم صدای خنده‌هایت را

این چه احساس غریبیست

در هر گوشه و کناری خاطره‌ای داشتن

از آن کسی که رفته است و دگر اینجا نیست

حسرت با تو بودن دارم امشب

دارم هوس غروبی ارغوانی

رهایم کن - Set me free

اسیرم کن که آزاد شوم

ویرانم کن که در تو آباد شوم

من، آن زمزمهٔ عشق و نیاز،

رهایم کن که داد و فریاد شوم

در سکوت حاشیهٔ افکارم

مست کن مرا چون شراب، که مست رویای تو زیبا شوم

جانم بگیر و روحم آزاد کن
بگذار که در دریای تو تا آبد غرق شوم

از خواب صد ساله بیدارم کن  ای یار

بگذار که بار دیگر هشیار شوم

من، آن زمزمهٔ عشق و نیاز

!رهایم کن که داد و فریاد شوم

...

Imprison me, so I can be free at last

Demolish me, so I can be rebuilt in YOU!

I, the whisper, the murmur of love and desire,

set me free, let me be a vociferous SCREAM!

In the silence of the edge my thoughts,

like aged wine, intoxicate me with your splendor

Take my life and set my soul free
Evermore, in your ocean, let me drown

Awaken me from a century old slumber,

be the rebirth of my consciousness

I, the whisper, the murmur of love and desire,

set me free, let me be a vociferous SCREAM!

...

Concubine

Lights dimmed,

stooped,

in a dark corner of my recollections…

In this attic,

prisoned,

yet free;

the poisonous smoke,

I exhale…

Only to smudge the images I see!!!

Drowning,

sip after sip.

Absent,

in the exaggerated reflection of my face;

the tall curves of the bottle,

benevolently,

I trace.

Fertile cloud of love and hate,

desperately,

I dream of raining,

draining,

as of late…

Innocence and guilt,

pride and shame,

loss and gain,

all,

now one!

Pleasure,

these days,

is the concubine of pain!!!...